کجــا بـودي وقتــي غريبــي و درد            داشت مـن تنها رو ديوونه ميـــکـرد

کجــا بودي وقتي کنـار عکســـات            شبا نشستم به هواي چشمـــات

کجا بــودي ببيني مــن ميســـوزم            عيــن چشــات سيـاهه رنـگ روزم

ســـرزنشــــاي مردمـــو شنيـــدم            هــر چــي که باورت نميشه ديـدم

کنـــايه هــاشونــو به جون خريدم            نبــود ستــاره ام شبـا گريه چيـدم

کجا بودي وقتي اشکــام ميريخت           خون جاي گريه از چشام ميـريخت

کجـــا بودي وقتـــي آبـــروم مـــرد           امــا به خـاطر چشات قسم خـورد

کجـــا بودي وقتي که پرپر شـــدم           سوختم و از غمت خاکستر شدم

                               خنده واسه هميشه از لبـام رفت

                          رسيدن از مرمر رويــاهـــــام رفت

هنوزم تو یاد من نشستی

رفتی اما خاطراتت اینجاست

تویی که قلبه منو شکستی

لحظه های خوب با تو بودن

همیشه تو خاطرم میمونه

اون همه صداقت ویکرنگی

اون همه حرفای عاشقونه

رفتی اما خاطراتت اینجاست

مونده از تو واسه من یه رویا

یاد چشمای تو مونده پیشه

من و این قلب همیشه تنها

کاش نمیرفتی وقلب تنهام

توی این زندونه غم نمیموند

منی که فقط تورو میخواستم

رفتنت آرزوهامو سوزوند

به صد امید می بستم نگاهی ،

مگر یک تن ازین ناآشنایان ،

مرا بخشد به شهر عشق راهی .

به هر چشمی-به امیدی که این اوست-

نگاه بیقرارم خیره می ماند ،

یکی هم ، زین همه ناز آفرینان ،

امیدم را به چشمانم نمی خواند !

غریبی بودم و گم کرده راهی ،

مرا با خود به هر سویی کشاندند .

شنیدم بارها از رهگذاران

که زیر لب مرا دیوانه خواندند !

ولی من ،چشم امیدم نمی خفت .

که مرغی آشیان گم کرده بودم

ز هر بام و دری سر می کشیدم

به هر بوم و بری پر می گشودم .

امید خسته ام از پای ننشست ،

نگاه تشنه ام در جستجو بود .

در آن هنگامه دیدار و پرهیز ،

رسیدم عاقبت آنجا که او بود !

((دو تنها و دو سرگردان ،دو بی کس))

زخود بیگانه ، از هستی رمیده ،

ازین بیدرد مردم ، رو نهفته ،

شرنگ نا امیدی ها چشیده ،

دل از بی همزبانی ها شکسته ،

تن از نامهربانی ها فسرده ،

ز حسرت پای در دامن کشیده ،

به خلوت ، سر به زیر بال برده ،

((دو تنها و دو سرگردان ،دو بی کس)) ،

به خلوتگاه جان ، با هم نشستند ،

زبان بی زبانی را گشودند ،

سکوت جاودانی را شکستند .

مپرسید ، ای سبکباران ، مپرسید

که این دیوانه از خود بدر کیست ؟

چه گویم؟ از که گویم؟ با که گویم؟

که این دیوانه را از خود خبر نیست .

به آن لب تشنه می مانم که-ناگاه-

به دریایی درافتد بیکرانه ،

لبی ، از قطره آبی ، تر نکرده ،

خورد از موج وحشی تازیانه !

مپرسید ، ای سبکباران  ، مپرسید

مرا با عشق او تنها گذارید .

غریق لطف آن دریانگاهم

مرا تنها به این دریا سپارید !

بس تند میگذرد برای آنان که می ترسند

بس طولانی است برای آنان که در اندوهند

و بس کوتاه برای آنان که سرخوشند

اما ابدی است برای آنان که عاشقند

این منم ای مهربانان ، این منم !

این گل پژمرده پرپر شده ؟

این منم یا نغمه ای کز تار عشق

جست و غوغا کرد و خاموشی گرفت ؟

این منم یا نقش صدها آرزو

کاینچنین گرد فراموشی گرفت ؟

خنده بودم بر لبان زندگی

ناگهان در وحشتی پنهان شدم

ناز بودم در نگاه آرزو

اشک خونین ، درد بی درمان شدم

این منم؟ نه من کجا و غم کجا

خنده های جانفزای من چه شد ؟

از چه رو اینگونه افسردم ، چرا ؟

جان شادی آشنای من چه شد ؟

از چه چون لعلش بدستم بوسه داد

جان دگر شیدا نشد ، رسوا نشد

از چه چون اشکش بپایم اوفتاد

شور عشقی در دلم پیدا نشد

از چه چشمم از نگاه او گریخت

اشتیاق دیده را نادیده کرد

از چه کرد در پاسخ سرمستیش

سر گرانی کرد و ناسنجیده کرد ؟

هیچ باور میکنید ای دوستان

کاین منم این شاخه بی بر منم ،

این منم این باغ بی روح خزان

این منم این شام بی اختر منم

که چه زخمی دارد

که چه دردی دارد

خنجر از دست عزیزان خوردن

از من خسته نمی پرسیدی

آه ای دوست چرا تنهائی

و در بارگاه خدا

پنج انگشتم را همچون پنجه آفتاب

پیوند میزنم

و دعا میکنم

برای خاک

برای خون

و برای آزادی.

یلدا شب بیداریست، شب دراز مهربانى، شب مهرباوران و مهریاران، شب مهر گستران و مهركاران...
میوه اصلی شب یلدا گل آتش است، آتش جاودانه، آتش خاموشی ناپذیر عشق، آتش تابناک مهربانی، آتش امید، آتش شوق و اشتیاق، آتش شورانگیز وصلت، آتش شفق گونه شفقت، و همه میوه های برگزیده سفره یلدا نماد و نشانه آتش

 عشق نمي پرسه که تو کي هستي عشق فقط ميگه تو مال مني عشق نمي پرسه اهل کجايي فقط ميگه تو قلب من زندگي مي کني عشق نمي پرسه چرا دور هستي فقط ميگه هميشه با من هستي عشق نمي پرسه که دوستم داري فقط ميگه : دوستت دار

 عشق با روح شقایق زیباست عشق با حسرت عاشق زیباست عشق با نبض دقایق زیباست عشق در حسرت دیدار تو زیباست.